Śmiertelność niemowląt wyraźnie się obniżyła: w Poznańskiem z 34 do 24‰, w Galicji z 37 do 25‰, w Królestwie Polskim z 38 do 20‰. W efekcie liczba ludności w zaborze pruskim na przestrzeni lat 1870 - 1900 wzrosła z 2405 do 3221 tys., Galicji z 2722 do 3565 tys. i Królestwa Polskiego z 3950 do 6755 tys.
Faktyczny wzrost liczby ludności narodowości polskiej jest jednak trudny do uchwycenia. Komplikuje go znacznie sprawa emigracji zarobkowej, z drugiej strony germanizacja i rusyfikacja czyniły znaczny postęp, choć jednocześnie polonizowały się pewne grupy Niemców i Żydów. Generalnie jednak można stwierdzić, że nastąpiło podwojenie się liczby ludności polskiej.Wraz ze wzrostem liczby ludności postępował także proces urbanizacji, pomimo że rząd carski w 1869 roku odebrał prawa miejskie wszystkim miasteczkom rolniczym.
Z drugiej jednak strony przybyło kilka nowych miast powstałych z osad fabrycznych, jak Sosnowiec czy Żyrardów.
Wzrosła też znacząco ludność wielkich miast. W Warszawie na przestrzeni lat 1864 - 1914 aż czterokrotnie, z 224 do 885 tys.
W Łodzi w tym samym czasie z 40 do 687 tys. Największy wzrost ludności miejskiej w latach 1870 - 1900 nastąpił na Górnym Śląsku z 8,9 % do 26,2 %, w Królestwie z 8,6 do 17,5 %, w Poznańskiem z 8,1 do 12,7 %, najmniejszy w Galicji, bo z 5,6 do 9,6 %.
Źródło: "Wielka Historia Polski" Wydawnictwo Pinnex, Kraków 2000
![“Upiór Polski [...] opuścić swą norę w Sulejówku”](https://i.iplsc.com/0007KD9QUHVX2F2X-C486.webp)
