II RP - województwo tarnopolskie

Województwo tarnopolskie zostało utworzone 23 grudnia 1920 roku. Zajmowało powierzchnię 16 533 km kw. Południowa granica przebiegała wzdłuż Dniestru, wschodnia opierała się o Zbrucz, który był jednocześnie granicą państwa. Stolicą województwa był Tarnopol. Według spisu z 1931 r. województwo liczyło 1 600 400 mieszkańców. Pod względem narodowości nieznacznie przeważali Polacy (49,3 proc.), Ukraińcy stanowili 45,5 proc., Żydzi 4,9 proc., Niemcy 0,2 proc. Ziemia tarnopolska była świadkiem sukcesów i klęsk Rzeczpospolitej. Tutaj w XVI i XVII wieku toczyły się walki z Tatarami, Turkami i Kozakami, którzy wielokrotnie zdobywali oraz niszczyli grody i zamki. Tamtejsze warownie obronne i strażnice kresowe opisywał Henryk Sienkiewicz. Dzisiaj o historii Polski świadczą zachowane jeszcze ruiny. Tarnopolskie miało charakter wybitnie rolniczy, słynęło z urodzajnych czarnoziemów, uchodziło za krainę mlekiem i miodem płynącą. W jarze dniestrowym w Zaleszczykach i w Okopach Św. Trójcy dobrze rozwinęło się sadownictwo, udawały się uprawy moreli i winogron. Obecnie cały obszar województwa tarnopolskiego znajduje się na terenie Ukrainy. Zobacz także zdjęcia z województwa poleskiego, stanisławowskiego i wołyńskiego