Pochodził z Kujaw, z rodziny tytułującej się hrabiami na Lubrańcu. Stosunkowo wcześnie wszedł do episkopatu, piastując kolejno urzędy biskupa chełmskiego (1673), łuckiego (1676), płockiego (1680) i kujawskiego (1691). Marząc o jeszcze większych zaszczytach, włączył się aktywnie do walki politycznej po zgonie Jana III Sobieskiego. Zrazu popierał królewicza Jakuba Sobieskiego, by po jego przegranej skupić wokół siebie zwolenników elektora saskiego, Fryderyka Augusta, którego po precedensowym wyborze nominował na króla (1696) i koronował (1697), chociaż formalnie nie miał prawa do tych czynności.
Nie uląkł się otwartej walki z prymasem Radziejowskim i jego stronnikami promującymi księcia Contiego. Doczekał się nominacji na upragnione biskupstwo krakowskie, ale rychła śmierć nie pozwoliła mu objąć urzędu.
Źródło: "Wielka Historia Polski" Wydawnictwo Pinnex, Kraków 2000
