W latach 1949 - 61 i 1975 - 79 dyrektor Teatru Nowego w Łodzi, 1962 - 68 Teatru Narodowego w Warszawie, odwołany po słynnej inscenizacji (1967) Dziadów A. Mickiewicza. W okresie 1969 - 71 pracował wyłącznie za granicą (m.in. Gra w zabijanego w Burgtheater, La Passione w Piccolo Teatro), po powrocie w Teatrze Wielkim w Łodzi i warszawskim Teatrze Dramatycznym; 1981 - 95 dyrektor Teatru Polskiego w Warszawie. Znakomity inscenizator dramaturgii staropolskiej (m.in. Żywot Josepha M. Reya, Historya o Chwalebnym Zmartwychwstaniu Pańskim Mikołaja z Wilkowiecka), romantycznej (Kordian J. Słowackiego, Dziady A. Mickiewicza), młodopolskiej (Noc listopadowa, Akropolis, Wyzwolenie i Wesele S. Wyspiańskiego), jak i współczesnej (m.in. Operetka W. Gombrowicza, Namiestnik R. Hochhutha, Ambasador i Portret S. Mrożka); reżyserował również przedstawienia operowe, m.in. Henryk VI na łowach K. Kurpińskiego, Diabły z Loudun K. Pendereckiego. W latach 1988 - 89 prezes ZASP, a 1993 - 96 minister kultury i sztuki.
Źródło: "Wielka Historia Polski" Wydawnictwo Pinnex, Kraków 2000
