Arcyksiężniczka austriacka, córka cesarza Ferdynanda III. Jej małżeństwo z królem Michałem wynikało z projektów politycznych na przymierze polsko-austriackie. Pośpiech był widoczny zwłaszcza po stronie dworu polskiego, który potrzebował tego sojusznika wobec silnej opozycji profrancuskiej. Główny animator przedsięwzięcia, podkanclerzy Andrzej Olszowski wynegocjował z cesarzem Leopoldem I (bratem Eleonory) korzystny układ małżeński, po czym w lutym 1670 odbył się ślub w klasztorze jasnogórskim w Częstochowie, a w październiku tego roku koronacja. W krótkim okresie pożycia z Michałem okazała się przykładną małżonką i taktowną królową wobec działań opozycji, nie przebierającej w krytyce jej małżonka. Toteż odegrała istotną rolę w doprowadzeniu do pogodzenia się wrogich sobie konfederacji - gołąbskiej i szczebrzeszyńskiej - zakończonych sejmem pacyfikacyjnym (1673). Po śmierci męża i wyborze jego następcy wyjechała z Polski, wychodząc za mąż za Karola Lotaryńskiego, któremu urodziła pięcioro dzieci. Jej wnuk Franciszek Stefan zasiadł na tronie cesarskim.
Źródło: "Wielka Historia Polski" Wydawnictwo Pinnex, Kraków 2000
![“Upiór Polski [...] opuścić swą norę w Sulejówku”](https://i.iplsc.com/0007KD9QUHVX2F2X-C486.webp)
