​Karpiński Stanisław (23 października 1870 - 24 grudnia 1943)

Absolwent Szkoły Handlowej w Warszawie, naukę kontynuował na Uniwersytecie Lipskim. Od 1893 roku pracuje w bankach w Warszawie. Współorganizator (od 1910 roku) i dyrektor Banku Towarzystw Spółdzielczych. W czasie I wojny światowej był skarbnikiem Centralnego Komitetu Obywatelskiego, a od VII 1916 roku członkiem zarządu Warszawy, odpowiedzialnym za kwestie finansowe. W 1918 roku został dyrektorem Polskiej Krajowej Kasy Pożyczkowej, a jego najważniejszym zadaniem było przekształcenie jej w Bank Polski. W 1919 roku - minister skarbu w rządzie I. Paderewskiego. W latach 1924 - 29 prezes Banku Polskiego. W listopadzie 1925 roku nie wyraża zgody na kontynuację interwencji giełdowej w celu stabilizacji złotego, co doprowadza do upadku rządu Władysława  Grabskiego. W 1929 roku kończy zarówno karierę zawodową, jak i polityczną.

Źródło: "Wielka Historia Polski" Wydawnictwo Pinnex, Kraków 1999