Studiował filozofię w Ostrogu, następnie uczył w gimnazjach jezuickich w Krośnie i Łęczycy. W roku 1748 otrzymał święcenia kapłańskie. Był profesorem (poetyka, retoryka, matematyka ) w Collegium Nobilium w Ostrogu, będąc zarazem zastępcą rektora tego kolegium. W roku 1755/56 pracował jako profesor historii i geografii we Lwowie, w roku 1757/58 pełnił funkcję profesora filozofii oraz był regensem diecezjalnego seminarium duchownego w Sandomierzu. W dziedzinie architektury był praktycznie samoukiem. Budowle projektował w stylu prowincjonalnego baroku polskiego. Do najważniejszych jego osiągnięć należy zaliczyć kościoły jezuickie w Ostrogu (1750), Stanisławowie (1756 - 57) i Sandomierzu (1761 - 66), zespół architektoniczny w Szewnej (1775 - 77), fasadę kościoła pocysterskiego w Koprzywnicy (1770 - 90). Przebudował też kościół w swojej parafii w Górach Wysokich (1792 - 95).
Źródło: "Wielka Historia Polski" Wydawnictwo Pinnex, Kraków 1999
![“Upiór Polski [...] opuścić swą norę w Sulejówku”](https://i.iplsc.com/0007KD9QUHVX2F2X-C486.webp)
