Wychowanek, profesor i rektor jezuickiej Akademii Wileńskiej, gdzie wykładał logikę, fizykę, metafizykę i etykę. Wraz z braćmi wstąpił do zakonu jezuitów i powołał w Kownie kolegium. Utalentowany kaznodzieja i doradca biskupów. Był autorem wielu pism o treści religijnej, z których na uwagę zasługują prace polemiczne dotyczące sporów między katolikami i kalwinami, zebrane w tomach pt. "Colloquia theologi..." (1640, 1653) oraz dwutomowa synteza dziejów Litwy ("Historiae Lituanae..", 1650, 1669). Od r. 1648 prowadził drobiazgowe badania nad rodowodami szlachty litewskiej, stawiające go w rzędzie najwybitniejszych heraldyków doby nowożytnej. Znany ze szczególnego talentu do dyskusji.
Źródło: "Wielka Historia Polski" Wydawnictwo Pinnex, Kraków 1999
