Syn Wincentego, którego autorytaryzm wywarł ogromny wpływ na psychikę syna. W roku 1829 Zygmunt został potępiony przez kolegów za nieuczestniczenie w studenckiej manifestacji patriotycznej na uniwersytecie warszawskim i wyjechał za granicę (Szwajcaria, gdzie poznał Mickiewicza, Włochy). Posłuszny ojcu, nie uczestniczył w powstaniu listopadowym. Do kraju wrócił w roku 1832, później jeszcze kilkukrotnie podróżował po Europie. Od 1858 roku ordynat w Opinogórze. Był najwybitniejszym twórcą polskiego romantycznego dramatu historiozoficznego ("Nie-Boska Komedia", "Irydion"), autorem poematu mesjanistycznego "Przedświt" (głoszącego przodującą rolę nie tylko narodu polskiego, ale i szlachty polskiej) i antyrewolucyjnych "Psalmów przyszłości"(wywołały replikę Juliusza Słowackiego "Odpowiedź na psalmy..."), liryków, szkiców literackich, traktatów historiozoficznych. Barwną panoramę epoki zawiera jego korespondencja, zwłaszcza "Listy do Delfiny Potockiej".
Źródło: "Wielka Historia Polski" Wydawnictwo Pinnex, Kraków 1999
