Studiował prawo na UJ, a także w Berlinie i Lipsku. Od 1916 roku profesor zwyczajny UJ (1933 - 38 prorektor), członek PAU. Wybitny ekonomista, przedstawiciel szkoły neoklasycznej i zwolennik liberalizmu w ekonomii. Od czasu I wojny światowej związany był z Krakowskim Klubem Konserwatywnym. Aktywną działalność polityczną rozpoczął dopiero po przewrocie majowym. W 1928 roku zdobył mandat poselski z listy państwowej BBWR, był także posłem Sejmu III kadencji (w 1931 roku złożył mandat w proteście przeciwko sprawie brzeskiej), rozpoczął następnie współpracę ze Zjednoczeniem Zachowawczych Organizacji Politycznych. W 1939 roku został aresztowany i uwięziony przez Niemców w obozie w Sachsenhausen. Był posłem Stronnictwa Demokratycznego do KRN oraz Sejmu Ustawodawczego, uczestnikiem konferencji moskiewskiej w sprawie utworzenia w Polsce rządu jedności narodowej (1945). W 1948 roku został wysłany na wcześniejszą emeryturę, a 12 lipca 1949 roku podjął decyzję o złożeniu mandatu poselskiego. Do pracy pedagogicznej na UJ powrócił w 1957 roku.
Źródło: "Wielka Historia Polski" Wydawnictwo Pinnex, Kraków 1999
