Służbę wojskową rozpoczął w Legii Nadwiślańskiej, służył następnie w Hiszpanii (1809 - 11), uczestniczył w wojnie rosyjskiej (1812) oraz w kampaniach lat 1813 - 14. Po upadku Napoleona w lipcu 1814 roku został wysłany przez wielkiego księcia Konstantego do Hiszpanii, by przeprowadzić wymianę jeńców. W wojsku Królestwa Polskiego został awansowany na podpułkownika strzelców konnych gwardii. Prawdopodobnie już w 1815 roku był członkiem Towarzystwa Prawdziwych Polaków oraz uczestniczył w zebraniach wolnomularskiej loży Tarcza Północy. W czerwcu 1821 roku został członkiem Towarzystwa Patriotycznego, po uwięzieniu Waleriana Łukasińskiego należał do ścisłego kierownictwa organizacji. W styczniu 1824 roku nawiązał w Kijowie współpracę z przedstawicielami Towarzystwa Południowego, późniejszymi dekabrystami. W 1826 roku został aresztowany, a w 1828 roku skazany przez sąd sejmowy na 3 lata i 3 miesiące więzienia. Car nie zatwierdził tego wyroku, lecz kazał go uwięzić w twierdzy pietropawłowskiej, a następnie wywieźć na Sybir, gdzie zmarł po 9 latach katorgi.
Źródło: "Wielka Historia Polski" Wydawnictwo Pinnex, Kraków 1999
