Od 1914 roku służył w Legionach Polskich (I Brygada), później w Polskiej Sile Wojskowej (Polnische Wehrmacht). Od XI 1918 roku był szefem Wojskowego Biura Historycznego, w czasie przewrotu majowego (1926) dowodził oddziałami rządowymi. Po przewrocie został przeniesiony w stan spoczynku, wykładał na UJ, został członkiem PAU. W 1930 roku objął stanowisko dyrektora Muzeum Czartoryskich w Krakowie. Po klęsce 1939 roku przebywał na emigracji, gdzie był wiceministrem spraw wojskowych w rządzie gen. Władysława Sikorskiego, później dowodził 1. Korpusem Polskim w Szkocji, a we wrześniu 1942 roku objął tekę ministra obrony narodowej. Po wojnie pozostał na emigracji; był dyrektorem Instytutu Historycznego im. W. Sikorskiego. Zmarł w Londynie, pozostawił znaczący dorobek naukowy poświęcony przede wszystkim historii wojskowości.
Źródło: "Wielka Historia Polski" Wydawnictwo Pinnex, Kraków 1999
