Po wybuchu powstania listopadowego, Sejmu uchwałą z 19 lutego 1831 roku przywrócił orderowi nazwę Virtuti Militari, którą to nazwę zmieniono carskim dekretem w 1817 roku na Order Wojskowy Polski.
W trakcie powstania listopadowego Virtuti Militari przyznawano od marca do października 1831 roku. Generał Maciej Rybiński, ostatni naczelny dowódca powstania, przyznawał bowiem order jeszcze na emigracji.
W ramach po-powstaniowych represji, Mikołaj I dekretem z 12 stycznia 1832 roku zdegradował to najwyższe polskie odznaczenie wojskowe do rangi rosyjskiej odznaki. By jeszcze bardziej upokorzyć Polaków, Polska Odznaka Zaszczytna za Zasługi Wojenne, bo taką nazwę miał carski medal, przyznawano żołnierzom tłumiącym powstanie listopadowe.
"Aby upamiętnić wyjątkowe zasługi naszej armii w czasie działań wojennych przeciw polskim buntownikom, uznałem za rzecz sprawiedliwą przyznać wszystkim żołnierzom uczestniczącym bezpośrednio w tych działaniach Odznakę Zaszczytną za Zasługi Wojenne, która należy do Królestwa Polskiego, oraz ustanowić na wstążce jej, lecz starszy od niej medal na pamiątkę poskromienia Warszawy" - w ten sposób Mikołaj I uzasadniał utworzenie odznaczenia.
Tym drugim odznaczeniem, o którym wspomniał car, był Medal za Wzięcie Szturmem Warszawy w 1831 roku.
Przywrócenie Orderu Virtuti Militari nastąpiło po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 roku. Ustawa z 1 sierpnia 1919 roku przywracała Order Wojskowy Virtuti Militari. Na jego odwrotnej stronie umieszczono napis "Honor i Ojczyzna".
