Peerelowskie władze miały świadomość, że w kraju dojdzie do przesilenia. Odzwierciedleniem tego było wydane 14 września 1988 roku przez resort spraw wewnętrznych opracowanie "Wstępne wnioski z oceny sytuacji i elementy prognozy jej rozwoju w najbliższym czasie".
"W dalszym ciągu istnieją ekonomiczne przesłanki do powstania poważnych zaburzeń społecznych. Pogarszające się warunki bytu szerokich mas społecznych stanowić mogą czynnik sam w sobie radykalizujący nastroje społeczne. Sytuacja ta jest niebezpieczna także dlatego, że obecnie brak jest perspektyw na szybką, znaczącą poprawę sytuacji gospodarczej kraju" - oceniali autorzy.
"Obecna sytuacja pogłębia stan frustracji i niezadowolenia społecznego. Odnotowuje się spadek zaufania do władz i wielu instytucji życia społecznego. Skala i gwałtowność ostatnich strajków w pełni ujawniły, że dotychczasowe formy prowadzenia dialogu społecznego są niewystarczające i nie odpowiadają oczekiwaniom społecznym" - czytamy.
"Należy podkreślić, że wygaszanie strajków nie oznacza automatycznego zlikwidowania źródeł napięć społecznych. Świadczy o tym ilość, skala i treść petycji o charakterze rewindykacyjnym, kierowanych pod adresem najwyższych władz państwowych i administracji zakładowych przez załogi zakładów pracy" - przekonywało ministerstwo.
Pomimo stwierdzenia, że "dotychczasowe formy prowadzenia dialogu społecznego są niewystarczające i nie odpowiadają oczekiwaniom społecznym", Czesław Kiszczak w trakcie spotkań z Lechem Wałęsą w dniach 15-16 września, czyli zaledwie kilkadziesiąt godzin po opublikowaniu opracowania, usztywnił stanowisko strony rządowej. Trwające do 25 września rozmowy strony reżimowej i opozycji - pomimo świadomości rządzących całkowitego upadku koncepcji ludowej Polski - nie przyniosły skutków.
