15 maja 1937 r. Rząd Felicjana Sławoja Składkowskiego

Felicjan Sławoj Składkowski podjął się zadania stworzenia gabinetu z inicjatywy, a mówiąc wprost - z rozkazu, Edwarda Śmigłego-Rydza.

"Rankiem 13 maja 1936 roku po mym powrocie do Warszawy z krakowskiej Wieży Srebrnych Dzwonów i Sowińca, generał Śmigły-Rydz wezwał mnie do Inspektoratu i polecił zameldować się o godzinie pierwszej u Pana Prezydenta [Ignacego Mościckiego] w charakterze kandydata na premiera" - wspominał.

15 maja 1936 roku Składkowski został premierem i jednocześnie objął kierownictwo nad resortem spraw wewnętrznych. Był pierwszym ewangelikiem reformowanym w historii Polski na stanowisku szefa rządu.

W rządzie znaleźli się również między innymi Eugeniusz Kwiatkowski jako wicepremier i minister skarbu, Marian Zyndram-Kościałkowski jako minister opieki społecznej, Tadeusz Kasprzycki jako minister spraw wojskowych czy Józef Beck jako minister spraw zagranicznych. Siedmiu z jedenastu członków tego rządu było żołnierzami Legionów Polskich i członkami Polskiej Organizacji Wojskowej.

Z powodu tak zwanego konfliktu wawelskiego, wynikłego po przeniesieniu trumny pochowanego na Wawelu Józefa Piłsudskiego z krypty św. Leonarda do krypty pod Wieżą Srebrnych Dzwonów, 23 czerwca Składkowski podał się do dymisji. Ta jednak nie została przyjęta.

Rząd Składkowskiego utrzymał się do wybuchu wojny 1 września 1939 roku. 6 września gabinet ewakuował się z Warszawy, a po sowieckiej agresji 17 września przeszedł na teren Rumunii, gdzie został internowany przez władze rumuńskie w Slanic. Później przeniesiono go do Baile Herculane.

30 września Składkowski podał się do dymisji, którą przyjął już nowy prezydent Władysław Raczkiewicz.