Po zajęciu Warszawy i usunięciu zniszczeń wojennych, Niemcy wznowili komunikację tramwajową w mieście, za której eksploatację odpowiadało Städtische Verkehrsbetriebe Warschau. Okupowaną, blisko milionową Warszawę, obsługiwało niewiele ponad 180 tramwajów.
Ruch tramwajowy przerwał 1 sierpnia 1944 roku wybuch powstania warszawskiego. W trakcie walk zniszczeniu uległa większa część taboru. Wiele wozów zostało wywiezionych przez Niemców.
Dodatkowo, w trakcie powstania zniszczeniu uległa sieć trakcyjna oraz elektrownia, podstacje, zajezdnie i warsztaty. Tory były uszkodzone w ponad 300 punktach.
Pierwsza linia tramwajowa w powojennej Warszawie została uruchomiona 20 czerwca 1945 roku. Linia numer 1 łączyła ulice Kawęczyńską z Wiatraczną. Jeszcze do sierpnia uruchomiono cztery kolejne połączenia, a we wrześniu linia tramwajowa pojawiła się też w lewobrzeżnej Warszawie na Ochocie.
Dodajmy, że w latach 1945-1948 miała miejsce szeroko zakrojona akcja zwężania torów tramwajowych z 1525 na 1435 mm. Miało to związek z faktem, że nowe warszawskie tramwaje pochodziły z Berlina i Wrocławia.
