Łemyk, od ponad roku członek Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów, pojawił się we Lwowie dzień przed planowaną akcją. Wtedy dowiedział się od łącznika, że ma zamordować sowieckiego konsula.
21 października 1933 roku, uzbrojony w niemiecki rewolwer, Łemyk udał się do siedziby konsulatu, by rzekomo złożyć podanie o sowiecki paszport. Udaje mu się przekonać woźnego, by ten umożliwił mu osobiste spotkanie z konsulem. Wcześniej jednak rozmawia w gabinecie z Aleksiejem Majłowem, naczelnikiem kancelarii konsulatu sowieckiego we Lwowie i jednocześnie agentem sowieckiego wywiadu we Lwowie. Będąc przekonanym, że Majłow jest konsulem, Łemyk wyciąga rewolwer i zabija Sowieta. W konsulacie wybucha zamieszanie, przerażenie pracownicy barykadują się w pokojach.
Ostatecznie sytuację wyjaśnia dwóch polskich policjantów, którym Łemyk poddaje się wyjaśniając, że jest działaczem OUN. W czasie późniejszego przesłuchania ukraiński zamachowiec przekonuje, że zabił Majłowa w imię wolnej Ukrainy i w zemście za wywołanie przez Sowietów wielkiego głodu na Ukrainie.
Łemyk zostaje osądzony przed polskim wymiarem sprawiedliwości i w listopadzie 1933 roku zostaje skazany na karę śmierci, którą później zamieniono na dożywotnie więzienie. Ukrainiec zostaje wypuszczony z więzienia we wrześniu 1939 roku. Później walczy w jednej z OUN-owskich band. Ginie w 1941 roku z rak gestapo.
