6 kwietnia 1916 roku niemieckie władze wydały zarządzenie dotyczące przymusowego zgłaszania zapasów żywności. Miało to oczywiście związek z toczącą się na ziemiach polskich I wojną światową, gdzie armia pruska odepchnęła na wschód carskich żołnierzy.
Mieszkańcy okupowanych ziem musieli zgłaszać zapasy powyżej sześciu funtów ziemniaków, dziesięciu funtów fasoli lub grochu, ośmiu funtów masła, sześciu funtów słoniny czy pięciu funtów mydła na osobę.
Nieujawnienie zapasów albo fałszywe zgłoszenie karane było konfiskatą żywności bez odszkodowania i grzywną.
Tymczasem dzień wcześniej, licząc na polskie poparcie w trakcie toczącej się wojny z Rosją, niemiecki kanclerz Theobald Bethmann-Hollweg zadeklarował szybkie rozwiązanie w kwestii odbudowy Polski przez Państwa Centralne.
Jak stwierdził, "Niemcy nie mogą pozostawić Polaków (...) na łaskę reakcyjnego rządu rosyjskiego".
Prawdziwym motywem obietnicy odbudowy państwa polskiego było chęć pozyskania Polaków do pruskiej armii, ewentualnie utworzenie polskiej armii, ale z pruskim dowództwem.
