Po rozwiązaniu 10 lipca 1935 roku przez prezydenta RP Ignacego Mościckiego Sejmu III kadencji, antysanacyjna opozycja zbojkotował kolejne wybory.
Widać było to po frekwencji. Głos oddało 46 procent uprawnionych. Najniższą frekwencję zanotowano w tradycyjnie endeckim Poznańskim oraz w województwach centralnych i w Warszawie (około 30 procent).
Bojkot spowodował, że zdecydowaną przewagę w Sejmie IV kadencji posiadał sanacyjny Bezpartyjny Blok Współpracy z Rządem.
Jak zauważają autorzy encyklopedycznej "Polska. Wielka księga historii", zdecydowanie wyższą frekwencję odnotowano na Śląsku, gdzie w wyborach do tamtejszego Sejmu udział wzięło 76 procent uprawnionych. Miało to związek ze sporymi wpływami sanacji w tym regionie oraz popularnością sanacyjnego wojewody Michała Grażyńskiego.
W Sejmie znalazło się również aż dziewiętnastu posłów ukraińskich, co należało uznać za sukces przedstawicieli tej mniejszości narodowej w II Rzeczpospolitej.
![“Upiór Polski [...] opuścić swą norę w Sulejówku”](https://i.iplsc.com/0007KD9QUHVX2F2X-C486.webp)
