Władał Polską przez rok. Kronikarze “skazali go na zapomnienie”

21 czerwca 1305 roku w Pradze zmarł Wacław II, schedę po nim przejął Wacław III, stając się tym samym królem Czech i władcą Polski. Wacław II sprawował bowiem władze w księstwie krakowskim od 1291 r., a w 1300 koronował się na króla Polski.

Jakim człowiekiem był Wacław III? Różni kronikarze mieli na ten temat skrajnie odmienne zdanie. W "Kronice zbrasławskiej" przedstawiany jest jako przystojny, pełen dostojeństwa, mężny, władający czterema językami, pełen ogłady i szlachetności.

Zgoła odmienny pogląd miał na jego temat Jan Długosz, który w swoich "Rocznikach, czyli kronikach sławnego Królestwa Polskiego", które spisał w latach 1455-1480, przedstawiał Wacława III jako hulakę, który uwodził cudze żony, folgował wszelkim chuciom cielesnym i pozbawiał ludzi majątków według własnego uznania.

Natomiast czeski dziejopis Benesz pijaństwo i hulaszczy tryb życia władcy składał na karb jego podatności na wpływy otoczenia, szczególnie rycerzy i młodych szlachciców. Nie byłby król czeski pierwszym nastolatkiem, który chcąc zyskać akceptację grupy, posuwa się do różnych wybryków. Wacław III, gdy zasiadł na Polskim tronie miał tylko 16 lat.

Zobacz również: "Gdańsk wymusił na Lubece wojnę z Anglikami". O roli miasta w Hanzie

Wacław III nie został przez Polaków przyjęty z otwartymi ramionami. Czescy królowie byli traktowani jako obcy władcy roszczący sobie prawa do polskiej korony. Wacław III rywalizował o tron z Władysławem Łokietkiem, Henrykiem III głogowskim i Bolesławem III Rozrzutnym — księciem legnickim, brzeskim i wrocławskim. Czeski król szykował się do zbrojnej wyprawy na Polskę, nigdy jednak do niej nie doszło, gdyż zginął 4 sierpnia 1306 r. podczas wizyty w domu komornika morawskiego Albrechta ze Sternberga. Władca został wielokrotnie ugodzony mieczem, przez sprawcę, który zginął na miejscu, dlatego nigdy nie ustalono jego pobudek czy też zleceniodawcy.

Zobacz również: Czwarty król Polski. Został zamordowany na wiejskiej drodze